Geen producten (0)

Roparun 2019

Roparun 2019

Roparun 2019 - Bikkelen van Hamburg naar Rotterdam

Na een lang jaar van voorbereiding is het op vrijdag 7 juni dan eindelijk zo ver. Ons team vertrekt vanuit het Martini Ziekenhuis voor haar tweede deelname aan de Roparun.

Liepen we vorig jaar nog van Parijs naar Rotterdam, dit jaar was de keuze gevallen op Hamburg als startlocatie.

In de aanloop naar de Roparun toe, hadden we als team al te kampen met een tweetal blessures. Gelukkig wisten we nog op tijd twee snelle lopers aan het team toe te voegen. Jossy van den Boogaard en Lisanne Langerijs kwamen ons team versterken. 

Op vrijdag 7 juni vertrokken we rond 13.30 uur met een bus van Drenthe Tours en twee kleine busjes, voor het wisselen onderweg, richting Hamburg waar we in een Hostel zouden overnachten met het gehele team.

Team 61, Martini Ziekenhuis

Aangekomen bij het Hostel werden de kamers verdeeld, gezellig met z'n zessen in stapelbedden. Bedden opmaken en daarna samen in de tuin zitten en wachten op de pizza's. 

Rond een uur of half 10 konden we lekker eten, natuurlijk veel te veel, waarna we met een klein groepje nog een flinke wandeling in de buurt gemaakt hebben. Halverwege werden we overvallen door een flinke stortbui met onweer en de laatste kilometer hebben we hardlopend door de regen afgelegd. Waren de benen weer lekker warmgelopen. Best lekker na die lange busreis.

Na onze wandeling zijn we ons bed ingedoken want de volgende ochtend werden we om  9.00 uur bij de bus verwacht om te vertrekken naar de startlocatie. Maar eerst moest er nog een laatste keer lekker gedoucht worden en natuurlijk een goed ontbijt gegeten.

Rond 10.00 uur waren we op de startlocatie aanwezig waar het al een gezellige drukte was. De startlocatie was heel anders dan in Parijs maar ook hier keken we onze ogen uit naar de super handig ingerichte vrachtwagens, zeecontainers en andere huisvestingsoplossingen van sommige teams. Je kunt zien dat zij al vaak meegedaan hebben en dat zij precies weten wat ze nodig hebben en hier inmiddels goed voor uitgerust zijn. Echt super om te zien.

Na her en der wat kennissen en vrienden ontmoet en geknuffeld te hebben en de broodnodige sanitaire stops, werd het, voor diegenen die er zin in hadden, tijd voor de pasta maaltijd. Voor mij geen optie omdat ik deel uit maakte van Team A, het team dat zou starten. Lopen met een volle maag is niet zo mijn ding. Ik ging het op mijn ontbijt doen de komende 4 uur.

Om 12.00 uur stonden we klaar om te vertrekken, ons startschot zou om 12.06 uur gegeven worden. Elly zou als eerste loper beginnen, ik was loper 2, Lisanne ging mij aflossen en daarna zou het de beurt zijn aan Sander. Yvonne was mee op de fiets voor de route. Yvonne en 3 lopers op de fiets voor de eerste 10-15 km run-bike-run. Stiknerveus stond ik met fiets aan de start. Zou ik het wel kunnen, gingen mijn benen het wel volhouden, ging ik me niet verslikken in deze enorme opgave?

5 jaar geleden ben ik begonnen met hardlopen, nadat ik het al een aantal malen tevergeefs had geprobeerd, met Start to run van Evy, wie kent het niet.
Een paar oude schoenen en een broek en shirtje van de Aldi, dikke prima voor de eerste 5 km. Mijn garderobe werd al snel uitgebreid, want 3x per week lopen met 1 broek en 1 shirt, dat werd hem niet. 
Omdat ik fibromyalgie heb, hield mijn omgeving de vingers gekruisd, ging dat wel goed komen..... Beetje bij beetje heb ik mijn afstanden uitgebouwd, en nee ik ben zeker niet snel, maar volhouden kan ik het inmiddels al een aardig eind.

Vorig jaar nog mee als reserve loper, uiteindelijk niet hoeven lopen en alleen de rest van het team kunnen verzorgen, dit jaar werd mijn jaar. Die Roparun die ging ik lopen. "De dood of de gladiolen" zeg maar. Maar toch, zo aan de start gaat er van alles door je heen. Al zou ik op mijn knieen verder moeten, ik zou het gaan halen. Het doel is super, "Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven". Degenen waar wij voor lopen hebben het vele malen zwaarder dan wij het deze drie dagen hebben. Hier zou ik gedurende mijn tocht nog vaak aan denken.

Maar goed, we waren onderweg. Elly en Sander starten met stukken van 1,5 km, Lisanne wilde graag 2 km lopen per keer en om het zo lang mogelijk vol te kunnen houden ben ik meteen gestart met 1 km stukken. Het eerste stuk vond ik erg saai lopen, grauw en grijs, veel industrie, somber weer en veel wind. Maar toen we een paar keer gewisseld hadden kwamen we opeens in een mooi natuurgebied terecht waar een fietspad doorheen liep. Echt lopen genieten daar.

Wissel met Lisanne 

Voor we het wisten waren we in de buurt van het wisselpunt, daar waar Team B ons zou komen aflossen. Sneller dan gepland, we hadden ruim 20 minuten voorsprong op de verwachte tijd. Onze eerte 48,8 km zaten er op. Nog 6 shifts te gaan. De benen en het lijf voelden nog goed. Inmiddels was het 4 uur 's middags. De volgende 50 km zouden door team B gelopen worden en wij hadden ongeveer 4 uur rust. Bijna een uur rijden naar het basiskamp waar we konden eten en rusten. 

Nadat we team B succes gewenst hadden, gingen we onderweg naar het basiskamp. Daar stond ons eten al klaar. Samen met Lisanne op zoek gegaan naar een schoon toilet en vervolgens even gaan liggen, benen lekker ingesmeerd met Magnesium gel, want verzuurde spieren was dit weekend geen optie. Rond 19.15 uur werd het tijd om ons klaar te maken, we gingen team B aflossen voor onze tweede shift, richting zons ondergang. Dit maal zouden we een kleine 44 km lopen. 

Aflossen van team B

Ondanks dat het de eerste uren nog licht was moesten we onze lichthesjes aan. Dit is door de organisatie verplicht gesteld, tussen 20.00 en 8.00 uur moet iedereen die zich buiten de busjes begeeft (fietsers en lopers) een dergelijk vest met verlichting aan, dragen. Veiligheid voor alles, we lopen en fietsen immers gewoon over de openbare weg, tussen al het andere verkeer door. 

Onze route ging die avond door Bremen met een flink stuk run-bike-run. De dieselbusjes mogen Bremen niet in i.v.m. de daar geldende millieu zone. Samen met Yvonne op de fiets en Lisanne en ik afwisselend lopen en op de fiets gingen we de stad in. Mooie oude gebouwen, grote kruisingen, veel stoplichten. Netjes steeds wachten op het groene licht, de organisatie is streng, door een prachtig park, waar we prompt verkeerd liepen, via de brug over de Wezer (mooi uitzicht) liepen we weer richting het busje waar de aflossing (Elly en Sander) wachtte. Fietsers weer op de fiets, Lisanne en ik in het busje en weer verder. Op een gegeven moment kwamen we in een stik donker bos, waar we gelukkig ook andere teams zagen lopen (we zaten goed). Lopen in het donker is toch wel even andere koek. Bang voor blessures zijn we in het donker iets rustiger gaan lopen. Ook Lisanne heeft haar afstand iets korter gemaakt en is net als Sander en Elly tijdelijk 1,5 km gaan lopen.

Om 0.15 uur werden we weer afgelost door team B. Na het uitzwaaien zijn we snel in de bus gestapt onderweg naar het basiskamp voor een beetje eten (bouillon), een massage en wat slaap. Na een klein uurtje rijden konden we eindelijk even opfrissen, vast schone kleren aan voor de volgende shift en na de massage hup ons bed in. Onze rust zou nog hooguit 1,5 uur duren. Om 3.56 uur zouden we team B weer aflossen en we hadden ongeveer een half uur nodig om op het wisselpunt te komen.

Iets over 3, we worden gewekt uit ons verkwikkende slaapje. De ogen open maar het lijf slaapt nog. Niet gewend aan wakker zijn in de nacht, gaan we het busje in, op naar team B die ogenschijnlijk nog erg fit zijn. Zij gaan eten, masseren en rusten in het basiskamp. Wij wrijven onze ogen nog een keertje uit en gaan weer op pad, de stille nacht in. Heel bijzonder om de natuur wakker te horen en zien worden. Beetje babbelen met de fietser naast je, de vogels fluiten al, langzaam begint het voorzichtig wat lichter te worden. De omgeving is prachtig, hier en daar wordt een slapend dorpje doorkruisd. Nagenoeg geen verkeer op de weg en wij lopen van wisselpunt naar wisselpunt, na een paar uur beginnen we te rekenen hoeveel keer we deze sessie nog aan de beurt komen. Sander heeft wat last van zijn knie en de coolpacks die ik meegenomen heb, komen goed van pas. Sander besluit zijn afstand tijdelijk in te korten naar 1 km. Elly loopt nog steeds 1,5 km en Lisanne nog 2.

Om iets voor 8 uur worden we in Kluse afgewisseld door team B, we hebben er weer 42 km opzitten. Team B loopt over een paar uur de grens tussen Duitsland en Nederland over. Wij rijden een uurtje naar het basiskamp dat zich in Emmen bevindt. Heerlijk, Nederland. Het lijkt alsof we er al bijna zijn maar schijn bedriegt. We hebben er inmiddels 3 sessies opzitten en mijn bovenbenen beginnen wat te verzuren. Het basiskamp staat op een parkeerterrein bij een sportveld in Emmen. Bij aankomst blijkt het toilet in de bus verstopt en Lisanne en ik gaan opnieuw op zoek naar een toilet. De accomodaties bij de sportvelden zijn dicht, het is inmiddels 1e Pinksterdag. Gelukkig ontdekken we een klein stukje verder op een camping "De Emmerdennen" waar we de eigenaar "Jan" uitleggen wie we zijn, waar we mee bezig zijn en vragen of we het toilet mogen gebruiken. Dat mag, we mogen zelfs de douches gebruiken. Hoe heerlijk is dat. Lekker de viezigheid van ons afspoelen. We kiezen voor het douchen i.p.v. slapen. 

Bij terugkomst in het basiskamp blijkt Koos er te zijn maar ook Hans (de man van Lisanne) is er met de kinderen. Tja dan gaan we helemaal niet meer rusten, alleen nog even masseren en wat eten. Even genieten van onze "visite" en dan moeten we al snel weer het busje in om iets voor 11.30 uur Team B af te lossen. Zij hebben er een etappe van ruim 42 km op zitten.

Wij vertrekken, uitgezwaaid door de nodig familie en een aantal campinggasten van Camping de Emmerdennen, richting Sleen, Dalen, Coevorden en Hardenberg. Waar Lisanne de doorkomst in Sleen voor haar rekening nam, door de molen. Sander had de doorkomst in Dalen, een emotioneel moment. Met alle lopers hebben we daar door de kerk gelopen, waar Sander een mooie boodschap voor zijn overleden zus mocht achterlaten. Op dat moment hadden we onze emoties allemaal even erg hoog zitten.

Wissel in Emmen 

In Coevorden zijn Elly en ik aan de beurt. Samen met Yvonne vertrekken we, Coevorden in voor onze doorkomst. Echt zo'n stukje waar het even lekker gaat, waar je gedragen wordt door de enthousiaste mensen aan de kant, die luid aanmoedigen. Met de loper en twee fietsers over de brug en door het museum, nog een keer van loper wisselen en door Coevorden uit, waar het busje op ons wacht voor de volgende wissel, Lisanne mag het stokje weer overnemen en Elly en ik kunnen even nagenieten van onze doorkomst in Coevorden.

Doorkomst Roparun Coevorden

Vlak voor Hardenberg worden we om ongeveer 15.15 uur afgelost door team B, we hebben er dan wederom 42 km opzitten en we realiseren ons dat we ruim over de helft van de route zijn. We hebben met beide teams inmiddels meer dan 310 van de totaal 535 km afgelegd. De benen en het lijf, die zijn moe en best verzuurd. Thea heeft me een fikse massage beloofd maar eerst gaan we, onderweg naar het basiskamp, Chinees eten halen bij Restaurant Ni Hao in Westerhaar. Dit restaurant, familie van ons Basisteamlid Julie Jiang, heeft een heerlijke chinese maaltijd gesponsord aan Team 61 zodat we een lekkere warme maaltijd kunnen eten alvorens we onze toch gaan voortzetten.

Genieten van onze Chinese maaltijd

Heerlijk gegeten, vooral de kip met groenten in ketjapsaus viel bij mij erg goed in de smaak. Toch wat uitgekeken om niet te veel te eten, want de rusttijd was niet heel erg lang en met een volle maag hardlopen, werkt voor mij niet zo. Kleine hapjes en heerlijk genieten.

Om 17.05 staat we al weer bij ons volgende wisselpunt om team B af te lossen, voor hen staat nog een heerlijke Chinese maaltijd te wachten. Die hebben ze wel verdiend na ruim 42 km. Terwijl we staan te wachten komt een cameraploeg uit Enter ons vragen of wij er problemen mee hebben als zij onze doorkomst in Enter vastleggen op beeld. Nou nee, daar hebben wij natuurlijk geen bezwaar tegen. Om en om lopen we richting Enter, om net voor de doorkomst plek met z'n vieren te gaan lopen, fietsers er achter om zo als heel Team A de doorkomst te beleven. Wat een happening, daar krijg je vleugels van. Zoveel mensen en zoveel aanmoedigingen. 

Doorkomst Roparun Enter

Inmiddels zijn we aan onze 5e sessie begonnen. We lopen deze sessie weer de zonsondergang tegemoet. Zelf kijk ik erg aan tegen de 6e sessie, die is weer halverwege de ochtend en de vorige keer vond ik dat deel het zwaarst. Mijn biologische klok vond het nog geen tijd om wakker te zijn. Hoe zou ik het deze keer ervaren. Gelukkig was het nog niet zover. De massage van Thea had mij goed gedaan en ik kon er weer even tegen aan. Ons volgende stopmoment zouden we al in Ede zijn, bij de Brandweer waar we een goed toilet zouden treffen. Hoe belangrijk dit kan zijn. Onderweg hadden we een aangekondigde dixie waar we ons erg op verheugden. Omdat we vrij vooraan liepen waren de dixies onderweg redelijk goed te doen. Bij aankomst bij de op de route aangegeven dixies bleken deze omgegooid te zijn. Hoe teleurgesteld je dan kan zijn.....
Inmiddels was ik zeer bedreven in het zoeken van een geschikt bosje om achter te duiken. Bramenstruiken en brandnetels voor lief nemend. Als je moet, dan moet je. Vooral Lisanne heeft zo haar ideeen over Dixies.

Lisanne en dixies, een verhaal apart

Deze sessie heb ik het zwaar, ben dan ook blij dat elke keer als ik loop, Thea zoveel mogelijk naast mij fietst en mij afleidt, moed in spreekt, me zo nu en dan flink laat lachen maar me vooral motiveert om door te zetten.
Met Thea zat ik vorig jaar in het basiskamp en vanaf het eerste moment hebben we het supergezellig samen. Zo ook deze editie. Haar steun een masssage beurten hebben mij tot hier al gebracht. Om iets over half 11 worden we afgelost door team B. Gelukkig, ik begin het best zwaar te kirjgen. Het tempo begint wat te zakken en met namen mijn bovenbenen zijn flink aan het verzuren. Met wederom een massage en een schoon toilet in het verschiet kruipen we in het busje die ons een uurtje verderop brengt. Ede. Nog twee sessies te gaan, we hebben weer bijna 40 km gelopen en het totaal staat tot dusverre op 391 km (team A en team B samen). Best een hoop.

Bij de brandweer is het een drukte van belang. Alle teams gaan hier stoppen en gebruik maken van de faciliteiten. Gezelligheid alom maar ik heb daar niet veel aandacht voor. het toilet, snel iets eten, masseren en z.s.m. liggen en slapen. Ik ben moe, zo moe dat ik tijdens het masseren al in slaap val en ik ben niet de enige.

Slapen in de bus 2x 4 op een rij

Lisanne wordt vroeg in de ochtend wakker op de massage tafel, waar Julie de hele tijd naast haar heeft staan wachten om ervoor te zorgen dat Lisanne niet onverhoopt van de massagetafel af valt. Gelukkig is zij te moe om zich om te keren. Voor het tijd is om op te staan wordt ik wakker, moet nodig naar het toilet. Snel de bus uit, richting de kazerne en plassen. Op de terugweg langs de koffie automaat waar cappuccino in zit, yammie, daar heb ik zin in.

Om 2.30 uur start onze 6e sessie en wisselen we team B ter hoogte van Otterlo af. Na een paar kilometer komen we op een paralelweg waar kilometers lang aan beide zijden van de weg glazen potjes staan met een waxinelichtje erin. zo om de 1,5 á 2 meter. Sprookjesachtig mooi. Met Thea en Yvonne mee op de fiets, lopen we kilometers in het pikkedonker tussen de lichtjes door totdat we bij de brandweerkazerne in Ede zijn.

Roparun, lichtjes voor Ede

Daar lopen we met het hele team door de brandweerkazerne heen, waar we heerlijk warme, versgebakken pannekoeken aangerijkt krijgen. Eindelijk iets eten dat meteen goed viel. De hele 6e sessie heb ik zo nu en dan een van de pannekoeken opgepeuzeld.

Nadat we door de kazerne heen waren hebben we nog een aardig stuk in bewoond gebied gelopen. Ondanks het late uur stond er nog behoorlijk wat publiek. Helaas was dat over toen we Ede goed en wel uit waren. Veel run-bike-run gehad door woonwijken om de nachtrust van de bewoners niet te verstoren met stoppende en optrekkende busjes. 

Tegen de ochtend waren we in de buurt van Rhenen en mochten we berg op lopen. Aan mij de eer om een stijging van 7% het hoofd te bieden. Trots als een pauw bereikte ik de top, had welliswaar op een mooi laag tempo, de berg op kunnen dribbelen. Wie had dat gedacht, zo aan het einde van de 6e sessie. Mijn benen deden het deze sessie wonderwel best lekker. Waar de mijne lekker gingen, gaven de benen van Lisanne aan dat ze er even geen zin in hadden. Enorme verkramping in een van haar kuiten begon flink parten te spelen. Het werd hoog tijd voor een wissel. Gelukkig kwam deze iets voor 6.00 uur, na bijna 35 km (gelukkig het aantal km per sessie ging naar beneden). Team B kwam ons aflossen en wij vertrokken voor hoognodige rust naar het basiskamp dat op zo'n 3 kwartier van ons verwijderd was. Het basiskamp was opgeslagen bij een zwembad dat helaas nog gesloten was. 

Gelukkig opende het zwembad voor ons vertrek richting de laatste sessie en konden we nog even uitgebreid het toilet bezoeken. 

En daar was hij dan, om 9.05 uur, het begin van onze 7e en laatste loopsessie. Nog maar 34 km te gaan voor team A en dan zou het er op zitten. De route ging door de prachtige Betuwe. Op mij maakte de doorkomst in het plaatsje Goudriaan erg veel indruk. Heel veel toeschouwers, er liep ook een team uit Goudriaan mee. De route liep door prachtig waterrijk gebied, mooie huizen. Daat laatste deel heb ik enorm lopen genieten. Op een gegeven moment zag ik een bordje WC, pijltje richting een huis, Thea zou op mij wachten en op de fiets passen en de rest zou doorlopen. Snel geplast en op de fiets gesprongen. Samen met Thea als er dolle achter de rest van ons team aangefietst. Helaas leken wij hen niet in te lopen, heel raar. Na een km of 3 kwamen we Joris en Bibi (chauffeur en navigator van team A) tegen, zij hadden de rest van ons team nog niet gespot. Wij waren ze dus gewoon kwijt geraakt. Joris heeft meteen gebeld met Yvonne die nog bij de rest van het team fietste. Waar of zij waren...... Wat blijkt, toen ik naar het toilet was, zijn zij door een kerkje geleid, dit stond niet op de route beschrijving. Toen wij langs fietsten waren zij in de kerk. Zo zijn we elkaar kwijt geraakt. Balend als een stekker hebben we vervolgens gewacht tot ons team weer compleet was. Vandaar weer als team verder gelopen/gefietst. Het ging prima, niet meer snel maar het ging. Tot de op een na laatste beurt van mij. Opeens liepen de tranen over mijn wangen, helemaal "emotioneel incontinent" zoals Joris het later noemde. Ik kon niet meer stoppen met huilen, wat vermoeidheid met de geest doet,

Hierna hoefde ik gelukkig nog maar een beurt te lopen en na mij heeft Lisanne de laatste kilometers gelopen. Om 13.05 uur zat het er op voor team A. Team B moest de laatste ruim 30 km voor haar rekening nemen.

einde team A

Moe maar voldaan konden wij naar Schiedam waar het basiskampteam op ons wachtte om richting Rotterdam te gaan, waar we op de aankomst van team B zouden wachten.

Rond 16.00 konden ook zij zicht bij de rest van team 61 voegen zodat we samen de laatste meters tot over de finisch konden afleggen.

Na de teamfoto's kregen we onze mooie medaille uitgereikt.

Team 61 over de finish van de Roparun

Het was een super ervaring. Een waarvan ik nooit gedacht had dat ik die zou kunnen volbrengen. Trots op mijn prestatie (heb toch zo'n kleine 70 km gelopen in 48 uur). Moe en voldaan. We hebben als team meer dan € 10.000 opgehaald voor dit mooie doel. 

Wat ik mij niet gerealiseerd heb is dat team A en team B elkaar amper zien, dat je niet mee krijgt wat het andere team beleefd en dat je dit pas achteraf op de foto's ziet. Heel bijzonder.

Graag wil ik heel team 61 bedanken voor het in mij gestelde vertrouwen. Dat ik als loper mee mocht. Deze ervaring had ik voor geen goud willen missen.

  • Thea, bedankt voor al je steun en de fantastische massages.
  • Lisanne, bedankt dat je mee was, dit gaf mij rust en vertrouwen dat we het zeker op tijd zouden halen. Ik heb genoten van je humor, je zangkunst en je Dixie afschuw.
  • Joris, bedankt dat je elke keer in het zicht ging staan zodat ik wist waar het wisselpunt was en kon gassen tot ik je bereikt had. Heel stimulerend.
  • Sander, bedankt voor je steun, je adviezen onderweg en je zorg, echt heel fijn.
  • Elly, bedankt voor je humor, je lieve motiverende woorden en je steun.
  • Bibi, bedankt voor de gezellige babbels onderweg, dat hield de moed er een beetje in zonder dat het te zwaar werd. 
  • Yvonne, bedankt voor je steun, de troost onderweg maar ook de gezellige gesprekken.
  • Tanja, jij bedankt voor het benoemen van al het moois dat we onderweg tegenkwamen, ik kreeg met jou geen kans om even niet van mijn omgeving te genieten. Elk bloemetje en beestje heb ik denk ik wel bewust gezien. Heerlijk mens ben je.

Speciaal voor het Bus Team;
Bedankt voor de goede zorgen, uit ervaring weet ik dat het niet meevalt. Als die grommende lopers en fietsers. Bij nacht en ontij zorgen dat iedereen goed gevoed en uitgerust weer op weg kan. Patricia, bedankt dat je die heerlijke eiwit shake voor me gemaakt hebt, die had ik echt even nodig. En Elfriede, hopelijk heb je geen last meer van je hoofd.

 

 

 

8 Reacties

Yvonne
19 June 2019 om 13:58
1
Wat heb je dit prachtig geschreven Marie-José! Eigenlijk is er toch heel veel langs mij heen gegaan als navigerende fietser. Maar als ik dit zo lees dan begint het mij gelukkig weer te dagen. Het was een prachtige run en we waren een fijn A-Team. Onze witte Keniaan (Lisanne ;-) ) heeft vele mannen harten doen smelten en ik ben ervan overtuigd dat er nog steeds teams zijn die over haar zullen praten. We hebben het met elkaar allemaal prachtig gedaan. Weer een ervaring die niemand ons zal afnemen
admin
19 June 2019 om 14:00
2
Bedankt Yvonne, ik kan het alleen maar volmondig met je eens zijn.
Thea
20 June 2019 om 09:43
3
Lieve M. J. Wat een mooi verslag van een fantastische ervaring. Ik ben blij dat we dit samen hebben mogen ervaren als team. Heel erg waardevol.
admin
20 June 2019 om 18:37
1.3
Bedankt, en inderdaad een fantastische ervaring.
Sander
20 June 2019 om 13:01
4
Wat een prachtig verhaal Marie-José. Bijna in 1 keer uitgelezen en gewoon de loop nogmaals beleefd. Jij ook bedankt dat ik met je heb mogen lopen.
admin
20 June 2019 om 18:38
1.4
Voor herhaling vatbaar Sander. Hopelijk heb je geen last meer gehad van je knie.
Elly Abbink
20 June 2019 om 17:04
5
Lieve Marie José, Wat mooi om lezend de tocht her te beleven. En wat hebben we met elkaar er wat waardevols van gemaakt. Dank je wel .
admin
20 June 2019 om 18:38
6
Inderdaad Elly, heel waardevol.

Reageer

Annuleren

Wij maken gebruik van cookies om onze website te verbeteren, om het verkeer op de website te analyseren, om de website naar behoren te laten werken en voor de koppeling met social media. Door op Ja te klikken, geef je toestemming voor het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- en cookieverklaring.